“ SÖĞÜT’DE DAMAT FERİT VE ATATÜRK”

Yazının başlığına bakıp kılıçlarını  çekmeye hazır bekleyen  bazı insanların varolduğunu bilerek bozuyorum beyaz sayfaların berraklığını.. Karakalemin aklığını mürekkebin rengine göre değil, niyetin temizliğine bakarak yorumlayacak çoğunluğu tanıyor ve o iradeye itibar ettiğim için yazıyorum..Her eleştiri cümlesini; ama, fakat, lakin ve şayet kelimeleri ile süsleyip kabul edilebilir hale getirmeye çalışanların kullandığı üslubu benimsemek yerine, içimdekileri sansürsüz yazmayı, her şeyden önemlisi hayat yerine, hakikate uyarak düşüncelerimi paylaşmayı tercih ediyorum…Yaşananları bütün çıplaklığı ile görürken, kralları çırılçıplak halleriyle görmezden gelmeyi beceremiyorum…

Krallar diyorum çünkü; bir amaç üzre hazırlanmış ve siyaset sahnesine belli bir silsile ile salınmış bu zevatın hemen hepsinin birbirine benzer yanları var…Sadece kendileri  değil, aynı zamanda zihniyetleri de çırılçıplak…Direnip, savaşmaktansa;  teslim olup faydalanmayı ve iktidarlarını sürdürmeyi marifet sayan muhafazakarlar(!) bunlar…Yani kelimenin tam anlamı ile  “birbirinden farkları olmayanlar”…Ülkücü olduğum günden beri zihnimi tırmalayan sorunun cevabını çok önceden bulduğumu ama bunu açıklayacak zemin ve zamanı kestiremediğimi  itiraf etmeliyim..

İsmi “sağ” yada “muhafazakar” diye anılan siyasi teşekküller arasında batılıların teveccühüne mahzar(!) olmayı bir türlü beceremeyen Milliyetçi Hareketin eksiği(!) nedir acaba? diye sorup durmuşumdur kendi kendime..

Öyle ya değerleri uğruna canları ve istikballerinden vazgeçme kararlığı göstermekten çekinmeyen, meselelere toptancı bir tarih anlayışı ile yaklaşıp, müşterek problemlere yine ortak çözümler önererek yüzde yüz milli bir bakış açısı geliştiren, uzlaşma kültürüne katkı sağlayan ve şanlı tarihimizi geçmişten geleceğe oluşturulabilecek bir vizyona temel teşkil edecek şekilde değerlendirip, onu bizzat liderin “Milliyetçi Hareket; Selçuklu ile Osmanlının, Osmanlı ile Cumhuriyetin arasındaki köprüdür” ifadesiyle taçlandıran muhafazakarlık anlayışı itibar görmez de, diğerlerine  tanınan avansın ve verilen desteğin esbab-ı mucibesi ne olabilir sizce?

 60 yıllık çok partili siyasi hayatımızda bizden başka hemen her muhafazakarla can ciğer kuzu sarması olan ve kendilerini ziyaret eden muhafazakar kişilikleri lider ambalajının içinde memleketimize ihraç eden süper güçler bize neden bir türlü sırt vermezler acaba? 

Ben suçumuzu biliyorum, adamlar Osmanlıyı seviyor kısaca….Ama sevip özledikleri Ortaçağı kapatıp Yeniçağı açan Osmanlı değil..Cihan imparatorlukları kurarak dünyaya adalet dağıtan Osmanlı hiç değil..Hasta  edip öldürdükleri Osmanlıyı arzuluyorlar..Aradıkları Osman Bey, Orhan Bey, Yıldırım Beyazıd, Fatih Sultan Mehmet, Yavuz Sultan Selim Han ve benzerleri değil belli ki..Süslü  püslü damat paşaları ve Vahdettin gibi teslimiyet vesikalarını imzalayacakları bağırlarına basıyorlar..

 Ve kayıtsız şartsız biliyorlar ki Türk Milliyetçilerinin hakim olduğu çiçek bahçesinde Atlantik ötesinin gülleri açamayacaktır.. O nedenle bizlerin yeşerebileceği topraklara kezzap döküp yakıyorlar..   

Söğüt’de Damat Ferit ile Atatürk’ü bir arada gördüm ve ağladım orada olamayışıma..

 Bir tarafta imzaladım, satarım diyenler; diğer tarafta da “Korkma Akçabardağım ne çıkar kezzap dökseler köküne, toprak senin, hava senin, su senin, kök  salmışsın arzın merkezine.. Ezilir, ezilir yine büyürsün..” diyenler vardı..Onlar ki öfkeleri gözlerinde bir şamar olmuş, sabırdan deniz kolları ile milletle kucaklaşacak günü bekliyorlardı.. 

Duygu ummanında söyleyecek laf çoktu, sükut ettim sorumluluğumdan..

“Teslimiyet Allah’adır, zillete katlanılmaz, ya istiklal ya ölüm ondan ötesi olmaz”diyerek, esas duruşta ve gözyaşlarıyla selamladım bizi ülkücü yapan gerçeği..

Bir kere daha anladım ki Damat Ferit’ler ve Vahdettin’ler her zaman olacak ama bu büyük millet asla  Atatürk’süz kalmayacak..

 Saygılarımla…

                                                                                                           D. Müsavat Dervişoğlu